Geschiedenis van dit hondenras
Waar het ras precies vandaan komt weet men niet maar wel is bekend dat de grootste populatie zich ontwikkelde in het kustgebied van Perú.
In de tijd van de Spaanse verovering, werd uit religieuze overwegingen de hond afgemaakt. De boeren aan de kust geloofden in de speciale gaven van de hond en beschermden hem. Ook heden ten dage heeft de Peruaanse naakthond in Perú geen goede naam. De hond wordt er namelijk door het overgrote deel van de bevolking gezien als lelijk. Maar tegelijk is er respect, vanwege de vermeende genezende gaven.
Om de hond te beschermen tegen uitsterven werd er in Peru veel werk gedaan, zoals het maken van een rasstandaard. De officiële standaard is in 1985 tot stand gekomen. Verder heeft de hond een beschermde status. Volgens de wet moeten er op ieder historische plek aan de kust naakthonden worden gehouden.
Uiterlijk van dit hondenras
De naaktheid is natuurlijk het meest in het oog lopende kenmerk, lichte stugge beharing is echter toegestaan op de kop, voeten en staart. Zwaardere beharing kan voorkomen, maar is niet wenselijk. Door genetische aanleg is 1 op de 3 geboren honden geheel behaard. Dit behaarde type is volgens de huidige standaard niet toegestaan. Met de genetische aanleg voor naaktheid komt ook een haast altijd onvolledig gebit. Dit wordt niet als fout gezien. Gebitsfouten daarentegen, zoals onder- en bovenbijt, scheve tanden enz. zijn niet toegestaan.
Volgens die standaard horen de honden elegant en slank te zijn met een indruk van kracht en harmonie, zonder grof te zijn. Vaak heeft de Peruaanse naakthond iets weg van een windhond.
Het ras komt in 3 maten voor : klein (25-40 cm), middel (40-50 cm) en groot (50-65 cm).
De huidkleur kan verschillen van zwart, olifantgrijs, donkerbruin tot brons en wit. Albinisme is niet toegestaan. Ook kan een vlekkenpatroon regelmatig voorkomen.
Oogkleur is altijd bruin. De tint wordt gerelateerd aan de huid en haarkleur. Lichte honden mogen lichte ogen hebben. Bij donkere honden, zijn donkere ogen wenselijk.
De oren moeten rechtop kunnen staan en horen een kaarsenvlam vorm te hebben en deze dienen ook te kunnen knikken.
De hond moet even lang als hoog zijn.
Karakter van dit hondenras
De Peruaanse naakthond is zacht en voorzichtig met degene die hij kent. Tegenover vreemden is hij eerder een beetje gereserveerd. De Peruaanse naakthond is slim, alert en van nature een goede waakhond, die ook enig jachtinstinct kan bezitten.
Vanwege zijn geschiedenis die ver terug gaat in de tijd valt het ras onder de oertypen. Zijn gedrag en karakter is ook nog erg natuurlijk en daardoor heeft hij liefst een baas met kennis van de hondentaal. Qua karakter heeft de Peruaan nog het meest weg van een windhond. Het is een zachtaardige hond, maar geen slaafse. Zijn liefde moet je verdienen.
Opvoeding en verzorging van dit hondenras
De Peruaanse naakthond kent geen structurele gezondheidsproblemen. Incidenteel komen epilepsie en huidziektes voor.
Een raar fenomeen is de zogenaamde “hangende tong”. Sommige honden kunnen hun tong niet meer in hun mond houden en laten hem dan aan de zijkant uit de mond hangen. Een deel van de fokkers wijt dit aan het gebrek aan tanden. Een ander deel denkt dat het een neuraal probleem is.